Świątynia stanowi pamiątkę po działalności zakonu dominikanów w Tczewie. Zostali oni sprowadzeni na tereny dzisiejszego Kociewia w 1289 roku za sprawą księcia Mściwoja II. Czasy największego rozkwitu tczewskiego konwentu przypadają na XIV i XV wieku. Wtedy wybudowane już były budynki klasztorne, w których znajdowały się m.in. biblioteka i skarbiec. Budynki zakonne podlegały szeregowi prac remontowych na przestrzeni dziejów. Konwent poniósł znaczne straty w wyniku wojen napoleońskich prowadzonych na początku XIX wieku. Ostateczną decyzją przekreślającą ponad pięćsetletnią działalność dominikanów w Tczewie była decyzja Fryderyka Wilhelma III o sekularyzacji zakonów znajdujących się w zaborze pruskim. W XIX wieku podominikańską świątynię zakupiła gmina ewangelicka, w konsekwencji we wnętrzu kościoła nastąpiły zmiany architektoniczne. Ma to również odbicie we współczesnym wystroju świątyni, która po II wojnie światowej wróciła do katolików. Charakteryzuje się skromnym wyposażeniem, na które składa się duży krucyfiks umieszczony w prezbiterium oraz ołtarz boczny Matki Boskiej Częstochowskiej z 1947 roku, ufundowany przez kupców tczewskich. W świątyni znajdują się pamiątki świadczące, że w przeszłości kościół znajdował się w rękach protestantów. Są to dwa żyrandole. Obecnie podominikańska świątynia, której patronuje św. Stanisław Kostka jest kościołem filialnym parafii p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego. Przez wiernych i mieszkańców miasta nazywany jest kościołem szkolnym, ponieważ służy głównie młodzieży.