Opiekę nad sanktuarium sprawują zakonnicy ze zgromadzenia karmelitów bosych. Zostało ono powołane do życia w 1995 r. decyzją ówczesnego biskupa pelplińskiego Jana Bernarda Szlagi. Również w tym samym roku do Gorzędzieja zostały sprowadzone z Gniezna relikwie patrona Polski. Kociewski, ostatni odcinek wędrówki relikwii odbył się Wisłą na pokładzie lodołamacza „Basior”. Ustanowienie w tym miejscu sanktuarium św. Wojciecha niebyło przypadkowe. Według legendy to właśnie Gorzędziej w 997 r. miał być miejscem odpoczynku misjonarza. Biskup miał nocować w namiocie nad brzegiem Wisły, odprawić mszę świętą i głosić Słowo Boże wśród miejscowej ludności. Na pamiątkę tych wydarzeń miał powstać drewniany kościółek, na miejscu którego w XIV w. wzniesiono obecną świątynię. We wnętrzu obiektu znajdują się wspomniane relikwie świętego umieszczone w stylizowanym na łódź relikwiarzu, a także XVIII-wieczny obraz oraz drewniana figura św. Wojciecha.