Najprawdopodobniej pierwszą świątynię w Skarszewach wzniesiono z drewna. Według tradycji usytuowana była ona na miejscu obecnego kościoła parafialnego. Budowa murowanego kościoła związana jest z joannitami. Bardzo często przypuszcza się, że wraz z budową zamku rozpoczęli oni prace budowlane przy wznoszeniu świątyni. Według miejscowych legend oba obiekty połączono podziemnym korytarzem. Dowodem, który miał potwierdzać prawdziwość tych opowieści miały być pozostałości po tunelu jakie odkryto w 1938 roku. W XIV wieku nastąpiła rozbudowa świątyni. Obiekt został poważnie zniszczony w 1712 roku w wyniku niszczycielskiego pożaru. Wówczas runęło sklepienie świątyni oraz spaliły się ołtarze. Mimo to do dziś kościół charakteryzuje się gotyckim korpusem. Z zewnątrz charakterystycznym elementem budowli jest wieża zwieńczona ośmiokątną, metalową iglicą. Za najstarsze elementy kościoła przyjmuję się właśnie wieżę oraz prezbiterium. Wewnątrz trójnawowej świątyni znajdują się zbytki powstałe po tragicznym pożarze z początków XVIII wieku. Są to m.in. ołtarze, w tym ołtarz głównym ufundowany przez proboszcza świątyni Adama Stanisława Grabowskiego późniejszego biskupa chełmińskiego oraz ambona, chrzcielnica, obrazy. Miejscowi wierni pamiętają także o błogosławionej kościoła katolickiego pochodzącej z Kociewia. W kościele znajduje się tablica pamiątkowa poświęcona bł. s. Marcie Wieckiej. To właśnie w tej świątyni przyjęła ona po raz pierwszy sakrament Komunii Świętej. Warto wspomnieć, że sam kościół na przestrzeni lat poddawany jest szeregowi prac renowacyjnych. Dzięki temu ten obiekt, jeden z najcenniejszych zabytków Skarszew, odzyskuje swój dawny blask.