Nowska fara była budowana przez około 100 lat poczynając od 1366 roku. Gotycka świątynia do dziś zachowała swój wyjątkowy charakter. Kościół jest obiektem, który wyróżnia się trójnawowym, halowym układem. Szczyty budowli są bogato zdobione, a kolejnym charakterystycznym elementem tego obiektu jest bocznie ustawiona wieża z krenelażem. W początkach XX wieku miejscowy proboszcz podjął starania o rozbudowę kościoła. Prowadzono je w latach 1911-1914. Podczas prac odkryto gotyckie polichromie. Niegdyś wizerunki te były nielicznymi ozdobami świątyni. Powstały one na przestrzeni XIV i XV wieku. Zostały jednak zamalowane w XVI stuleciu kiedy to kościół pełnił funkcję luterańskiego zboru. Obecnie na ścianach nowskiej świątyni można podziwiać część z zachowanych fresków. Należy do nich szczególne malowidło ukazujące ,,Świętą Wilgefortis”. Legendarna córka króla Luzytanii, najczęściej ukazywana jest jako ukrzyżowana, brodata kobieta, w długiej szacie, bez jednego buta. Co ciekawe wizerunek z nowskiej fary nie ma brody, a obok zrzuconego trzewika znajduje się kielich. Według legendy pobożna Wilgefortis wbrew woli ojca nie chciała wyjść za mąż za poganina. Żarliwie modliła się do Boga, w wyniku czego wyrosła jej długa broda. Przyszły mąż odmówił ożenku, a  kobieta została skazana na śmierć przez swego ojca. Współcześnie na wystrój wnętrza świątyni w dużej mierze składają się barokowe i rokokowe zabytki.