Gotycka świątynia była budowana etapami na przestrzeni XIV wieku. Kościół usytuowany w pobliżu skarpy rzecznej stwarzał funkcję obronne oraz dodawał walorów reprezentacyjnych miastu. Pracami budowlanymi kierował Teodot z Florencji. Pierwotnie świątyni patronowała Najświętsza Maria Panna, której kult szczególnie krzewili Krzyżacy. Jednak w XVI wieku kościół otrzymał nowego patrona - św. Mateusza Apostoła i Ewangelistę. Współcześnie starogardzka fara zaliczana jest do najpiękniejszych pomników sakralnego budownictwa gotyckiego na Pomorzu Gdańskim. Sam układ świątyni prezentuje dość nietypowe jak na pomorskie kościoły miejskiej układ bazylikowy. Charakteryzuje się bogatym wyposażeniem, na które składają się zabytki pochodzące z różnych epok. W wnętrzu kościoła można znaleźć unikatowy fresk ukazujący sceny ,,Sądu Ostatecznego”. Zabytkowa polichromia pochodząca najprawdopodobniej z XV w. została odkryta po II wojnie światowej i poddana szeregowi prac konserwacyjnych. Kluczową postacią ukazaną na starogardzkiej biblii pauperum jest tronujący Chrystus, sędzia świata. Na malowidle znaleźć można także wizerunki m.in. św. Katarzyny Aleksandryjskiej oraz św. Barbary.