Kościół farny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego jest najstarszym zabytkiem Tczewa. Budowa świątyni w jej obecnym kształcie zakończyła się w drugiej połowie XIV wieku. Istnieją jednak przekazy źródłowe o możliwej konsekracji fary już w 1226 roku. W 1258 roku natomiast, wzmiankowany jest proboszcz tczewski o imieniu Jan. W XIII wieku powstała również wieża fary oraz położono fundamenty pod prezbiterium. Około 1364 roku kościół otrzymał formę, którą zachował do dzisiaj. Jest to czteroprzęsłowa, trójnawowa hala z trójprzęsłowym, pięciobocznie zamkniętym prezbiterium. W tczewskiej farze zachowały się również gotyckie sklepienia. Najstarsze z nich, z siatką żeber w formie sześcioramiennych gwiazd, zachowały się nad prezbiterium. Podobnie jak unikalne obiekty sztuki sakralnej. Należą do nich m.in. pochodzące z końca XIV wieku malowidła ścienne w Kaplicy Świętych Niewiast. Przykładem, średniowiecznej rzeźby jest XV-wieczna Pieta. Z XVIII wieku pochodzą: ołtarz główny oraz ambona. W I połowie XIX wieku przeprowadzono generalny remont obiektu. Pieniądze pochodziły m.in. z datku króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III, który na potrzeby parafii przekazał 5000 talarów. W czasie II wojny światowej, Niemcy zarekwirowali dzwony, które przetopili na potrzeby wojenne. W marcu 1945 roku w skutek wysadzenia przez Niemców mostów tczewskich uszkodzony został dach fary oraz zniszczeniu uległo większość witraży. W 1982 roku miał miejsce pożar kościoła. Zapaliło się wówczas drewniane zwieńczenie wieży, a uszkodzone zostały wtedy dach nad nawą główną, organy oraz dzwony.